Graf wordt monument; Verdriet fataal ongeluk Zwammerdam brengt familieleden bij elkaar

Graf wordt monument; Verdriet fataal ongeluk Zwammerdam brengt familieleden bij elkaar

Een enorme klap, veel vuur. Dat herinneren oudere bewoners van de Steekterweg in Zwammerdam zich nog altijd. In 1964 vonden hier negen inzittenden van een busje uit Alphen en Haaksbergen de dood bij een ongeluk. Nu wordt hun familiegraf in Haakbergen een monument.Al die schoolkin­de­ren… Heel indrukwek­kend. Het drong niet eens goed tot je door

Ed Robbers
De nazaten van Willem Robbers (1890-1964) zien elkaar zelden. Op uitnodiging van Wil Robbers (68) hebben zij zich verzameld rond het familiegraf aan de Buurserstraat in Haaksbergen. De laatste rustplaats van vader Willem, zijn kinderen Juul (15), Manno (10), Aadje (6) en Noël (4) en de kleinkinderen Roy (3) en Bettina (1 ½) Wollrabe. Omgekomen bij een auto-ongeval, net als zijn in Zwammerdam wonende dochter Edith Mommaert-Robbers (25) en haar man Willy (27).

Het is zaterdag 26 september 1964. Die ochtend vertrekken de Haaksbergse gezinnen Robbers en Wollrabe in een gehuurde Volkswagenbus naar Zwammerdam. Wat begint als een gezellige familiedag bij Edith en Willy eindigt in een ongelooflijk drama. Als de anderen ‘s middags naar Alphen gaan, blijven Wil en haar zus Octavia Wollrabe-Robbers in Zwammerdam om voor de twee baby’s te zorgen.

In een flits
De Volkswagenbus, bestuurd door Bobby Wollrabe, raakt in een slip, botst frontaal op een vrachtwagen en vliegt in brand. Van de tien inzittenden is hij de enige overlevende. Vanuit de auto die voorop rijdt, ziet moeder Idjo Robbers het gebeuren. ,,Ik heb geen herinneringen”, zegt Wollrabe (81). ,,Het ging in een flits. Ik werd wakker in het ziekenhuis.”

Schoolkinderen
De woensdag na het drama worden zeven doodkisten naar de hervormde begraafplaats in Haaksbergen begeleid door een enorme stoet mensen. Ed Robbers (81) krijgt het nog te kwaad als hij eraan denkt. Wil troost haar oudste broer: ,,Al die schoolkinderen… Heel indrukwekkend. Het drong niet eens goed tot je door. Dat kwam later pas als we het graf bezochten.” Leegte is er in hun huis aan ‘t Kempke waar het grote gezin destijds woont. ,,Ineens waren mama en ik alleen. Ik ben heel boos geweest. Waarom zat ik niet in dat busje?” Voor Bobby blijft de deur open. ,,Mama was een zachtaardige vrouw. Ze koesterde geen rancune. Bob hoorde erbij. Hij hielp met het verzorgen van het graf.” Voor Wil betekent het familiegraf veel. ,,Daar voel ik dat ik thuis ben bij mijn broertjes en zusjes. Ik praat over wat we vroeger deden. ‘Weet je nog dat we appeltjes gapten?’.”

Bert Griffioen
In overleg met de familie heeft de stichting Hervormde Begraafplaats Haaksbergen het graf onlangs tot ‘eeuwigdurend monument’ verheven. De grafrechten zijn verlopen en het onderhoud kost Wil steeds meer moeite. Voor haar een geschenk uit de hemel. ,,Officieel mogen we de graven ruimen”, zegt voorzitter Karel van der Lecq. De stichting krijgt het niet over haar hart om afstand te doen van de graven. Het verhaal er achter is te heftig. Dit drama heeft immers impact gehad op heel Haaksbergen. De stichting heeft het familiegraf laten inplanten. Er staan verse bloemen, een kaars brandt. Op een schildje staat het trieste relaas. Twee generaties Robbers drommen bijeen. ,,Het doet me goed dat er zo veel zijn gekomen”, zegt Wil. Later zitten ze met z’n allen bij haar dochter Stefanie om de eettafel. ,,Dit vind ik belangrijk, omdat ik heb gezien wat het met mijn familie heeft gedaan. Verdriet verbindt”, zegt Stefanie.

Steentjesweg
In Zwammerdam staat die zwarte septemberdag nog in het collectieve geheugen gegrift. De Steekterweg, die langs de Oude Rijn loopt, was in de jaren 60 niet alleen druk maar ook gevaarlijk. Bovendien bestond de Steekterweg destijds uit allemaal kleine klinkers. Die konden glad worden. Een lokaal dagblad meldde daags na het ongeluk: ,,Het regende hevig zodat het zicht slecht was. Juist op dat moment naderde uit de richting Leiden een vrachtauto. De voorzijde daarvan boorde zich in de rechter zijkant. Vrijwel onmiddellijk vlogen beide wagens in brand.‘’

De bewoners waren in de jaren 60 getuige van meerdere auto-ongelukken. Vaak werd als oorzaak van de ongelukken de overgang van de steentjesweg naar het asfaltdeel genoemd. Volgens oudere inwoners van Zwammerdam stonden er echter nergens waarschuwingsborden. Bewoners Bert Griffioen, die nog steeds in de buurt van de Steekterweg woont, kan zich het ongeluk nog voor de geest halen. ,,Ik was toen een jochie van 14 jaar. Toen we de keiharde knal hoorden, rende mijn vader naar buiten. Ik mocht niet uit het raam kijken en dat was logisch. Het tafereel was verschrikkelijk.’’

Door de jaren heen onderging de Steekterweg veel renovaties. Met de komst van de N11 verminderde bovendien het aantal auto’s.

(Bron: https://www.ad.nl/alphen/graf-wordt-monument-verdriet-fataal-ongeluk-zwammerdam-brengt-familieleden-bij-elkaar~a5187072/)

Comments are closed.