Gemopper en chagrijn: zestigers spreken schande van de jeugd en de jeugd van de zestigers

Gemopper en chagrijn: zestigers spreken schande van de jeugd en de jeugd van de zestigers

Hoeveel ruggengraat heeft Nederland nog over na maanden onder een donkere coronawolk? Hoe ga je als volk om met een potentieel dodelijk virus? En hoe houd je die strijd langer dan een paar maanden vol? Een verdeeld Nederland staat voor een uitdaging van jewelste.

Het is geen hogere wiskunde. Nu is het coronavirus nog redelijk onder controle. Maar elke barbecue, elke gezellige avond in de kroeg, iedere verjaardagsvisite kan potentieel gevaarlijk zijn. Leeft iedereen voluit zijn of haar leven, zonder rem, dan zal het land de rekening betalen. De ziekenhuizen stromen voller en voller, een tweede lockdown komt steeds een stapje dichterbij. Een traumatisch vooruitzicht.

We bevinden ons in een toneelstuk waar we niet voor hadden gerepeteerd. Hoe ga je de strijd aan met een virus dat potentieel dodelijk is? En hoe houd je het langer dan een paar maanden vol, zonder al te veel kleerscheuren? Kunnen we dat überhaupt wel?

Lief land
In het voorjaar herontdekte Nederland zichzelf als een lief land. Nederlanders deden de voordeur open om hartverwarmend te applaudisseren voor de zorg, maar bleven verder vooral gedisciplineerd binnen, om samen het virus klein te krijgen. ,,De meesten van ons doen dat niet voor zichzelf, maar voor het grote doel, het algemene belang. En dat lukt ons eigenlijk heel goed”, zei Denker des Vaderlands Daan Roovers in een interview met deze site. ,,Mark Rutte mag echt tevreden zijn.”

Het is eigenlijk niet eens meer een vraag of de premier nog steeds zo tevreden is over de Nederlandse bevolking. Donderdag sprak hij de natie tijdens de eerste coronapersconferentie in lange tijd vermanend toe, over het steeds lossere coronagedrag dat wordt vertoond en over het stijgende aantal besmettingen.

Het moet Rutte ook zijn opgevallen, dat het land niet meer zo eensgezind is. Er is veel gemopper en chagrijn, na maanden leven onder de donkere coronawolk. Zestigers spreken schande van twintigers, die de duinen intrekken voor illegale feesten waarbij alle coronaregels aan de laars worden gelapt. Twintigers irriteren zich weer net zo makkelijk aan ouderen, die in de supermarkt te dichtbij komen, of die elkaar bij verjaardagsfeestjes onbekommerd staan af te lebberen, alsof er nooit een virus is geweest.

Oorlog
Maar er is veel meer verdeeldheid. Aanhangers van protestgroepen als Viruswaanzin – tegenwoordig heet het Viruswaarheid – bagatelliseren de ernst van corona en ontkennen het nut van welke regel dan ook, tot afgrijzen van mensen die juist doodsbang zijn van het virus. Opiniepeiler Maurice de Hond en zijn aanhang verklaren de oorlog aan het RIVM, dat volgens hen niet (voldoende) gelooft in de door De Hond zo vurig gepropageerde aerosolentheorie en in het belang van goed ventileren.

Sommige ondernemers zien hun bedrijf instorten door de coronamaatregelen van de overheid, en andere ondernemers willen juist dat iedereen zich aan de maatregelen houdt, zodat het land niet in een tweede lockdown belandt. Een deel van de bevolking maakt zich net als het RIVM en het kabinet ernstige zorgen over de stijging van het aantal coronabesmettingen de laatste weken. Een ander deel doet dat weer af als paniekzaaierij en wijst op de relatief nog rustige situatie in de ziekenhuizen, met slechts enkele tientallen coronapatiënten op de ic’s, tegenover 1400 dit voorjaar.

En dan is er dus nog dat ongrijpbare fenomeen van ons eigen gedrag. Dit voorjaar lukte het allemaal wel, die regels volhouden. Het was nieuw, spannend, en bracht ook saamhorigheid. Nu blijkt het voor de meesten steeds moeilijker. Verjaardagen worden niet meer afgelast, en de verleiding om bij een zomeravondborrel op het terras gewoon even normaal te doen – lees: dichtbij je vrienden of collega’s te zitten – is bijna onweerstaanbaar.

De optelsom van al die miljoenen individuele gedragingen is dagelijks terug te vinden in het coronadashboard van het RIVM. Het is een raar staaltje psychologie. De kans dat je zelf besmet bent, of een besmetting veroorzaakt, is met de huidige vijf- á zeshonderd officiële besmettingen per dag helemaal niet groot. En de relatie tussen ons eigen gedrag en een ziekenhuisopname of een persoon die op de ic terechtkomt, blijkt voor velen van ons moeilijk te leggen. Het is zomer, mogen we alsjeblieft even aan andere dingen denken?

Aan premier Mark Rutte en minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge de taak om het moeizaam door het coronadoolhof dwalende volk weer in de juiste richting te bewegen. Dat deden ze ook door dat volk de sleutels van de uitgang zelf in handen te geven. ,,Ik ben geen dictator, we zullen het moeten hebben van volwassen Nederlanders die hun verstand gebruiken”, zei Rutte.

Het duo zal zich gesterkt weten door het feit dat hun woorden van donderdagavond in elk geval enig effect hadden. Zo’n 3,5 miljoen Nederlanders namen ondanks het warme weer de moeite om de televisie aan te zetten. De GGD’s werden na de persconferentie bedolven onder de telefoontjes voor een coronatest.

Uit onderzoek blijkt ook dat een ruime meerderheid van de bevolking de coronamaatregelen van het kabinet echt wel steunt en de noodzaak ervan inziet. Het is alleen zo verdraaid lastig om het allemaal vol te houden. We zijn dit niet gewend, hebben behoefte aan ontspanning, aan een leven zonder corona. Maar dat leven bestaat nu niet, hoe graag we het ook zouden willen.

Hoeveel ruggengraat hebben we met zijn allen nog over? Lukt het tijdens de crisis om elkaars handen (figuurlijk!) vast te blijven houden? En zijn we als het coronastof is neergedaald nog zo’n waanzinnig gaaf land, om met Rutte te spreken? Het zal een uitdaging van jewelste worden.

Bron: AD, Chris van Mersbergen

Comments are closed.